ทุกครั้งที่ผมกลับบ้านไป
ที่บ้านมักจะมีสิ่งเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ
บางสิ่ง บางอย่างค่อยๆถูกเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
เป็นสถานที่ที่ผมไม่คุ้นชิน กับผู้คนที่ไม่คุ้นเคย
จะหยิบ จะจับอะไร หรือจะก้าวเดินไปไหน
มันกลายเป็นความเกรงใจ
เหมือนผมไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ที่มันไม่ใช่บ้านของผม
......................................
แต่มันคือ บ้ า น ข อ ง ผ ม
..........................................
และคราวนี้ สิ่งที่ผมสัมผัสได้มากที่สุด
.........ความเป็นห่วง...........
พี่สาวผม เป็นห่วงผมมาก
หลานชายตัวน้อยวัย 6 ขวบ ที่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ประสีประสากับเรื่องอะไรเลย
ก็แสดงความเป็นห่วงเป็นใยออกมาให้ผมเห็น
...............................
นี่แหละครับ...คือสิ่งที่ผมกลัว
คำพูดนิ่มๆของพี่สาวผม พร้อมกับมือที่ลูบหัวผม
“ ก ลั บ ม า อ ยู่ บ้ า น เ ร า เ ถ อ ะ ”
ทั้งๆที่มันเป็นสิ่งที่ผมรู้อยู่แล้วว่าอาจจะได้ยิน
และผมก็เตรียมคำตอบเอาไว้แล้ว
แต่ทำไมพอผมได้ยินผมถึงนึกไม่ออกว่าผมจะพูดอะไร
ทำไมผมถึงไม่มีแรงที่จะอ้าปากพูดอะไรออกมาเลย
................
................................
...................................................
ผมรู้สึกอึดอัด และไม่เคยรู้สึกว่าอยากจะอยู่บ้านมานานมากแล้ว
ผมเริ่มเรียนรู้และซึมซับการอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็ก
....................................
ตั้งแต่เด็ก ชีวิตผมมีแต่คำว่า เพื่อน หอพัก อพาร์ทเมนต์ คอนโด และคนรัก
ความรู้สึกผูกพันกับ “บ้าน” “ครอบครัว”
มันมีอยู่น้อยนิด หรือแทบจะไม่มีเลย
.........................
