คิ ด ถึ ง

posted on 27 Nov 2010 09:55 by mandir in VERSE

เหมือนใบไม้ร่วงโรยหล่นลงดิน

 

เหมือนนกบินแทบไม่ไหวจากธารา

 

ถึงเดือนห้าเริ่มมองหาชะเง้อแล

 

ถึงดวงแขเยาวมาลย์ขวัญใจพ่อ

 

แต่ต่อมาถึงเดือนหกให้อกร้าว

 

ให้หนาวเหน็บเจ็บดวงใจลูกทั้งสาม

 

พ่อถามถึงรูปของแม่ที่สวยสุด
 
 
 
อยากจะหยุดสุดเวลาให้นิ่งงัน

 

วันเวลานานเท่าไรที่แม่ซม

 

ต้องนอนจมความสาหัสอยู่เดียวดาย

 

หมดลวดลายของคนเก่งที่เคยแกร่ง

 

ไม่อาจแบ่งแม้เจ็บปวดแทบสิ้นใจ

 

ลูกห่วงใยก็ทำได้แค่เพียงห่วง

 

ไม่อาจล่วงเข้าข้ามเขตตามคำพ่อ

 

คำบอกต่อที่พ่อกล่าวให้ลูกฟัง

 

มันยังฝังในใจลูก แม่จะหาย

 

แม่จะคลายความเจ็บปวดมาอยู่บ้าน

 

ลูกอย่าคร้านเป็นเด็กดีตามแม่สอน

 

จะว่านอนก็ให้นอนให้ว่าง่าย

 

อย่าตื่นสายช่วยแบ่งเบาเก็บกวาดบ้าง

 

พ่อจะสร้างความสะดวกไว้รอแม่

 

และที่แน่ความสบายต้องมาพร้อม

 

ลูกจงซ้อมทั้งดนตรีที่พ่อหัด

 

อีกวาดคัดขีดเขียนเรียนให้หนัก

 

รอใจภักดิ์ดวงใจพ่อกลับมาชม

 

ทำให้สมเกิดมาเป็นลูกของพ่อ

 

 

Comment

Comment:

Tweet