มันคือบ้านของผม

posted on 22 Nov 2010 07:42 by mandir

ทุกครั้งที่ผมกลับบ้านไป

 

 

ที่บ้านมักจะมีสิ่งเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ

 

 

บางสิ่ง บางอย่างค่อยๆถูกเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

 

เป็นสถานที่ที่ผมไม่คุ้นชิน กับผู้คนที่ไม่คุ้นเคย

 

 

จะหยิบ จะจับอะไร หรือจะก้าวเดินไปไหน

 

มันกลายเป็นความเกรงใจ

 

 

เหมือนผมไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ที่มันไม่ใช่บ้านของผม

 

......................................

 

 

 

แต่มันคือ บ้ า น ข อ ง ผ ม

 

..........................................

 

 

และคราวนี้ สิ่งที่ผมสัมผัสได้มากที่สุด

 

 

.........ความเป็นห่วง...........

 

พี่สาวผม เป็นห่วงผมมาก

 

 

หลานชายตัวน้อยวัย 6 ขวบ ที่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ประสีประสากับเรื่องอะไรเลย

 

ก็แสดงความเป็นห่วงเป็นใยออกมาให้ผมเห็น

 

 

...............................

 

 
นี่แหละครับ...คือสิ่งที่ผมกลัว

 

คำพูดนิ่มๆของพี่สาวผม  พร้อมกับมือที่ลูบหัวผม

 

 

“ ก ลั บ ม า อ ยู่ บ้ า น เ ร า เ ถ อ ะ ”

 

ทั้งๆที่มันเป็นสิ่งที่ผมรู้อยู่แล้วว่าอาจจะได้ยิน

 

 

และผมก็เตรียมคำตอบเอาไว้แล้ว

 

แต่ทำไมพอผมได้ยินผมถึงนึกไม่ออกว่าผมจะพูดอะไร

 

 

ทำไมผมถึงไม่มีแรงที่จะอ้าปากพูดอะไรออกมาเลย

 

................

 

 

................................

 

...................................................

 

 

ผมรู้สึกอึดอัด และไม่เคยรู้สึกว่าอยากจะอยู่บ้านมานานมากแล้ว

 

ผมเริ่มเรียนรู้และซึมซับการอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็ก

 

....................................

 

 

 

 

ตั้งแต่เด็ก ชีวิตผมมีแต่คำว่า เพื่อน หอพัก อพาร์ทเมนต์  คอนโด และคนรัก

 

ความรู้สึกผูกพันกับ “บ้าน”  “ครอบครัว”  

 

 

มันมีอยู่น้อยนิด หรือแทบจะไม่มีเลย

 

.........................

Comment

Comment:

Tweet