ไม่ชอบมันเลย
posted on 10 Nov 2011 10:18 by mandirให้ตายเถอะ ผมไม่ชอบน้ำเลย
มันกำลังเข้าใกล้ผมเข้ามาทุกทีแล้ว
เฮ้อ.อ..อ.....เซ็ง
โลกยิ้ม...เราร้องไห้
posted on 11 Aug 2011 08:46 by mandirโลกกำลังร้องไห้.....เราช่วยกันทำให้โลกยิ้ม
ถ้าเราร้องไห้........
ใครจะทำให้เรายิ้ม...?.....?
ฝนตก รถติด น้ำท่วม
posted on 23 Mar 2011 12:04 by mandir- ฝนตกหนักเมื่อเช้า ถึงผมจะไม่ได้ออกไปยืนตากฝน
ก็ทำให้ขากางเกงของผมเปียกไปครึ่งขา
- น้ำท่วมถนน ทำให้ผมต้องเดินหิ้วรองเท้าลุยน้ำ
และมันทำให้ผมคัน
- รถติดอยู่บนทางด่วน ผมปวดฉี่ แต่ไม่สามารถจะฉี่ได้
และมันทำให้ผมมาถึงออฟฟิศตอนเที่ยง ผมใช้เวลาเดินทางครึ่งวัน
ไ ป เ ก า ะ.....
posted on 27 Jan 2011 11:16 by mandir in photo
อ า ทิ ต ย์ ก ล า ง ด ง
แ อ บ....
ท า ง ท ะ เ ล
ช่ อ ง ว่ า ง
ฟ้าคราม-ทะเลสงบ
ส า ด แ ส ง
ฟ้า-ทาง-ทะเล
ขึ้ น บ ก
ใ ส......
1 วัน 1 คืน
posted on 07 Dec 2010 10:12 by mandir1 วัน 1 คืน ที่ผมไปอยู่บ้านคราวนี้
ผมเอง....ก็บอกไม่ถูกว่าผมรู้สึกยังไง
บางอารมณ์ก็รู้สึกดี......................
บางอารมณ์ก็รู้สึกอยากจะกลับเหลือเกิน
ความรู้สึกเดิมๆที่เคยรู้สึก ยังคงมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม
เวลาส่วนใหญ่ใน 1 วัน 1 คืน ของผม
หมดไปกับการคุยเล่นกับน้องๆหลานๆ
พอผมก้าวเข้าบ้านไป..............
หลานชายตัวน้อยของผมวิ่งออกมาพร้อมกระดาษ A4
“อา..ๆ...ๆ....วาดพระนเรศวร ให้หน่อย”
“.....................”
ในกระดาษมีรูปวาดด้วยดินสอ
ที่ดูเหมือนจะเป็นกำแพงอยู่ 2 ข้าง
“พระนเรศวร !!!.........เปลี่ยนเป็นทหารตัวเล็กๆแทนได้มั๊ย”
หลายชายตัวน้อยทำหน้าครุ่นคิด
“งั้นเปลี่ยนเป็นช้างแทนละกัน”
“ช้าง!!!.....เปลี่ยนเป็นหนูแทนได้มั๊ย”
หลานชายตัวน้อยตอบกลับมาทันควัน
“พระนเรศวรไม่ได้ขี่หนูนะอา”
“.................”
สรุปแล้ว หัวช้างที่อยู่ทางขวาน่ะ ฝีมือผม
ส่วนลำตัวและช้างอีกข้างนึงน่ะ ฝีมือหลานผม
เห็นแล้วแอบทึ่ง ตอนผม 6 ขวบ ผมยังวาดได้ไม่เท่านี้เลย
พอหลานชายคนโตของผมกลับจากเรียนพิเศษ
ก็ชวนกันออกไปเตะบอลหน้าบ้าน
เหนื่อยมากครับ พี่แกล้งน้อง น้องแกล้งพี่
ต้องคอยเป็นกรรมการแยกเจ้า 2 คนนี้
พอเข้าคู่กันแล้ว...........ซนนรกมาก...ก
แกล้งกันไปแกล้งกันมาจนเจ้าตัวเล็กได้เลือด
ปากแตกเลือดกลบปาก ถึงได้หยุดเล่นกัน
เค้าพยายามจะพรีเซนต์ให้ดูว่าปากเค้าเป็นแผล
ให้ถ่ายรูปเอาไว้เป็นหลักฐาน จะได้เอาไว้ฟ้องพ่อเค้า
ว่าเค้าโดนพี่ชายแกล้ง............
หลานชายของผมคนนี้มีส่วนเหมือนผมหลายอย่าง
กระทั่งหน้าตา พวกญาติๆกับพี่ชายของผม
บอกว่าหลานของผมคนนี้หน้าเหมือนผมตอนเด็กๆมาก
แม้กระทั่งเจ้าตัวเล็กเองยังเคยคิดว่ารูปของผมตอนเด็ก
เป็นรูปของเค้าเอง............
จะต่างกันก็คงป็นเรื่องการพูด
หลานผมเป็นคนช่างพูดช่างเจรจา
ซึ่งผิดกับผมลิบลับ.............
.................................................
คราวนี้ผมยังได้ช่วยพี่สาวผมทำขนมด้วย
ข้าวเหนียวแก้ว.....พี่สาวผมปล่อยให้ผมแสดงฝีมือตั้งแต่ต้นจนจบ
ผลออกมาเป็นอย่างที่เห็นครับ กะทิคงจะเยอะไป เลยแฉะปล่อยหน่อย
แต่...อร่อยครับ ผมชอบกินแบบนี้
ขนมชั้น.....ออกมาหน้าตาสวยงามและอร่อยมาก
เพราะไม่ใช่ฝีมือผม ผมแค่คอยยกลงจากเตา
แล้วก็เอาขนมออกจากพิม
ผมคลุกคลีอยู่กับขนมพวกนี้ตั้งแต่เด็ก
ผมแทบจะไม่เคยรู้สึกอยากกินขนมพวกนี้เลย
และแทบจะไม่เคยซื้อขนมพวกนี้กินเหมือนกัน
เพราะเคยซื้อกินแล้ว มันไม่อร่อยเอาซะเลย
ขนมบ้านผม......อ ร่ อ ย ที่ สุ ด ใ น โ ล ก
………………………….
จริงๆด้วยนะครับ
บ้ า น....ยังไงก็เป็น....บ้ า น
ที่ต้องมีสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
อยู่ที่เราว่า....เราจะรับมือกับการเปลี่ยนแปลงนั้นได้ยังไง
เหมือนใบไม้ร่วงโรยหล่นลงดิน
เหมือนนกบินแทบไม่ไหวจากธารา
ถึงเดือนห้าเริ่มมองหาชะเง้อแล
ถึงดวงแขเยาวมาลย์ขวัญใจพ่อ
แต่ต่อมาถึงเดือนหกให้อกร้าว
ให้หนาวเหน็บเจ็บดวงใจลูกทั้งสาม
พ่อถามถึงรูปของแม่ที่สวยสุด
อยากจะหยุดสุดเวลาให้นิ่งงัน
วันเวลานานเท่าไรที่แม่ซม
ต้องนอนจมความสาหัสอยู่เดียวดาย
หมดลวดลายของคนเก่งที่เคยแกร่ง
ไม่อาจแบ่งแม้เจ็บปวดแทบสิ้นใจ
ลูกห่วงใยก็ทำได้แค่เพียงห่วง
ไม่อาจล่วงเข้าข้ามเขตตามคำพ่อ
คำบอกต่อที่พ่อกล่าวให้ลูกฟัง
มันยังฝังในใจลูก แม่จะหาย
แม่จะคลายความเจ็บปวดมาอยู่บ้าน
ลูกอย่าคร้านเป็นเด็กดีตามแม่สอน
จะว่านอนก็ให้นอนให้ว่าง่าย
อย่าตื่นสายช่วยแบ่งเบาเก็บกวาดบ้าง
พ่อจะสร้างความสะดวกไว้รอแม่
และที่แน่ความสบายต้องมาพร้อม
ลูกจงซ้อมทั้งดนตรีที่พ่อหัด
อีกวาดคัดขีดเขียนเรียนให้หนัก
รอใจภักดิ์ดวงใจพ่อกลับมาชม
ทำให้สมเกิดมาเป็นลูกของพ่อ
เ มื่ อ เ ด็ ก
posted on 25 Nov 2010 09:24 by mandir in VERSE
เมื่อเด็กแสนอบอุ่นได้ออดอ้อนไออุ่นแม่
ไม่แพ้ไออุ่นรักที่พำนักจากอกพ่อ
ส่งต่อความผูกพันสานสายใยสู่ลูกน้อย
จะบ่ายคล้อยจะเย็นย่ำถึงค่ำดึก
ลูกต้องฝึกในวินัยให้เข้มแข็ง
ถึงจะแกร่งแต่อย่ากร้าวให้เหนือเด็ก
สิ่งเล็กเล็กแต่ยิ่งใหญ่ในใจลูก
คือผูกพันดั่งรักแท้ที่ไม่แพ้แม้สิ่งใด